سانتریفیوژ «اقتصاد ملی» در انتظار تزریق «اقتصاد مقاومتی»

0

اله مراد سیف /  ج.ا.ایران گام چهارم کاهش تعهدات برجامی خود در را در حالی برداشت که پس از سه گام قبلی، به غربی ها برای اجرای تعهدات خود دو ماه زمان داده بود و پس از عدم اقدام خاصی از سوی آنها، کشورمان از ۱۵آبان، گام چهارم کاهش تعهدات برجامی که گازدهی به ۱۰۴۴سانتریفیوژ فعال در سایت غنی سازی فردو بود را آغاز کرد. اگرچه این اقدام برای پاسخ دادن به بد عهدی اروپا لازم بود، لیکن اقدام لازم تر برداشتن گام هایی اساسی در اقتصاد است که پیام روشن آن به اروپا قطع امید کامل از این کشورها در اقتصاد ملی است .

هم اکنون و پس از گذر از دوران پر هزینه انتظارات برجامی و پسابرجامی، ج.ا.ایران خود را برای شرایط خروج از NPT و کنار گذاشتن کامل تعهدات برجام آماده می کند . اگرچه ممکن است به دلایل سیاسی اعلام صریح خروج از برجام به مصلحت ما نباشد، لیکن آنچه لازم است، برداشتن گام هایی اساسی در اقتصاد ملی است که به همه انتظارها از برجام پایان داده و فصل جدیدی از حرکت به سمت پیاده سازی اقتصاد مقاومتی را پی ریزی نماید . اقتصاد مقاومتی بدون تردید تنها راه برخورد با مسایل و مشکلات اقتصاد ملی برای دوران در حال گذار فعلی است و هر گونه تعلل در برداشتن این قدم ها می تواند هزینه های سنگینی را به نسل امروز و نسل های بعدی وارد  سازد . تا کنون به رغم این که گام های مفیدی برداشته شده و حتی برخی زیرساخت ها بویژه در شفاف سازی اقتصاد و نیز ایجاد سامانه های ارزی مناسب فراهم شده است،  به دلایل سیاسی و سلیقه خاص دولت فعلی با اقتصاد مقاومتی  به مفهوم جامع آن مماشات شده است . برخی نشانه های این مماشات را می توان در فهرست زیر مشاهده کرد :

  • نظام بانکی با راهبرد سود محوری منابع پولی را در انحصار خود گرفته و انگیزه ای برای هدایت این منابع به تولید وجود ندارد .
  • نظام مالیاتی در حال خنثی کردن اندک انگیزه های تولید و فعالیت های مولد است .
  • اقتصاد غیر رسمی و فرار مالیاتی امکان سیاست گذاری رونق تولید را سلب کرده است .
  • منابع انرژی به ثمن بخس و با قیمت های کاملا متفاوت با ارزش کمیابی آنها به هدر می رود .
  • مردم در فشار معیشتی با هزینه کردن پس اندازهای گذشته روزگار می گذرانند .
  • بیکاری و رکود در اقتصاد فراگیر است .
  • تورم با نرخ بالای ۴۰ درصد جولان می دهد .
  • واگذاری شرکت های دولتی به دلیل عدم نهادسازی برا ی مشارکت مردم در اقتصاد و ضعف در توانمندسازی بخش خصوصی با بن بست مواجه شده است .
  • خام فروشی در صادرات نفتی و نیز معدنی غیر نفتی بسیار جدی است و لذا ایجاد ارزش افزوده و اشتغال ناشی از صادرات دیده نمی شود .
  • غلبه بخش پولی اقتصاد بر بخش واقعی آن آشکار است که نتیجه آن رکود تورمی فراگیر و رشد منفی اقتصادی شده است .

این نشانه ها همگی از نبود اقتصاد مقاومتی به عنوان یک دستور کار ملی و یک راهبرد مسلط در اقتصاد ایران حکایت دارند. آنچه تاکنون در این زمینه اتفاق افتاده، بیشتر اقدامات وصله پینه ای در اقتصاد بوده که بارزترین ویژگی آنها روزمره بودن و انفعالی بودن آنها می باشد . شورای هماهنگی سران سه قوه و نیز ستاد اقتصاد مقاومتی، بیش از آنکه در پی برنامه ریزی جامع اقتصاد مقاومتی باشد ، حداکثر تلاش کرده اند برخی پروژه های مرتبط با اقتصاد مقاومتی را عملیاتی کنند . اما از آنجا که فضای فعالیت اقتصادی در تسخیر عوامل و انگیزه های سوداگرانه است، اجرای این طرح ها و پروژه ها نیز نتوانسته است شاخص های کلان اقتصادی را متحول سازد .چنین شرایطی نیازمند تحول اساسی برای فعال سازی ظرفیت های داخلی و پی ریزی اقتصادی مستحکم و پویا با جهت گیری های مشخص شده در سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی است.

در پایان ، بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار ۱۲ آبان خود شایسته یادآوری است که فرمودند :

«به انتظار دیگران و خارجی‌ها نمیشود ماند برای رفع مشکلات کشور، بلکه این انتظار ضربه میزند به پیشرفت اقتصادی کشور. یک مدّتی منتظر بمانیم به خاطر برجام؛ یک مدّتی منتظر بمانیم به خاطر اینکه ببینیم آیا رئیس ‌جمهور آمریکا آن مهلت سه ماه ‌سه ماه را که در قراردادِ برجام متأسفانه گذاشتند -وِیوِر-(Waiver؛ چشم‌پوشی، رفع تحریم) تمدید میکند یا نه؛ [یعنی] وِیورِ رئیس ‌جمهور آمریکا تمدید میشود یا نمیشود؛ یک مدّتی معطّل بمانیم برای اینکه ببینیم برنامه‌ی فرانسوی‌ها و رئیس ‌جمهور فرانسه [چه میشود]، خب همه‌اش شد انتظار؛ در حال وجود انتظار، سرمایه‌گذار اقتصادی سرمایه‌گذاری نمیکند، تکلیفش معلوم نیست، فعّال اقتصادی تکلیفش معلوم نیست، خود این انتظار کشور را به رکود و عقب‌ماندگی میکشانَد. چقدر انتظار بکشیم؟ رها کنید؛ حالا من نمیگویم رابطه‌ها را قطع کنید، نه؛ رابطه‌ها هم باشد، [اگر] کسی میتواند کاری بکند، بکند، منتها دل نبندید به آنها، دل ببندید به داخل، در داخل، ظرفیّتها خیلی زیاد است.»

«علاج قطعی همین است که ما بتوانیم این برنامه‌های درست و این سیاستهایی را که ابلاغ شده است، به مسئولین محترم -چه به دولت، چه به مجلس- برنامه‌ریزی کنیم و عملیّاتی کنیم و تحقّق ببخشیم؛ این راه برون‌رفت کشور از مشکلات است.»

 

 

0

پاسخ دهید

Your email address will not be published. Required fields are marked *